Re: Zgodnie z prośbą - żegnajcie ffale i tafflo je ziora (epilog)

Użytkownik "ffiona" napisał:
 [ciach śmieci]

Paulo Coelho
Alchemik


Prolog.

   Alchemik wziął do ręki książkę, którą przyniósł ze sobą ktoś z karawany. 
Książka nie miała wprawdzie okładki, jednak bez trudu rozpoznał autora - był 
to Oskar Wilde. Przerzucając pobieżnie kartki natknął się na historię 
Narcyza.

   Dobrze znał mit o Narcyzie, owym urodziwym młodzieńcu, który chodził 
codziennie podziwiać własne odbicie w tafli jeziora. Był tak pochłoniety 
swoim obrazem, że pewnego dnia wpadł do jeziora i utonął. W miejscu gdzie 
zginął, na brzegu wyrósł kwiat, który nazwano narcyzem.

Ale Oskar Wilde nie zakończył na tym swej historii.
   On opowiedział, jak po śmierci Narcyza leśne boginie, Oready, przybyły 
nad brzeg tego słodkiego ongiś jeziora i zastały je przemianione w czarę 
gorzkich łez.

- Dlaczego płaczesz?  - spytały Oready.

- Płaczę za Narcyzem - odrzekło jezioro.

- Wcale nas to nie dziwi - powiedziały wówczas. - Całymi dniami uganiałyśmy 
się za nim po lasach, ale jedynie ty mogłaś z bliska rozkoszować się jego 
urodą.

- Narcyz zatem był piekny? - zdziwiło sie jezioro.

- Któż lepiej od ciebie mógłby to wiedzieć? - wykrzyknęły zaskoczone 
Oready. - Przecież nad twoim brzegiem nachylał się każdego dnia.

Jezioro zamilkło na chwilę, po czym rzekło:

- Opłakuję Narcyza, ale nie dostrzegłem nigdy, że jest piękny. Opłakuję 
Narcyza, bo z każdym dniem, kiedy pochylał się nade mną, mogłem dojrzeć na 
dnie jego oczu odbicie mojej własnej urody.



- Oto ładna opowieść - powiedział Alchemik.



-- 
P.Lep's