Dla równowagi to polecam raczej to

Masakra w Jehida - 13.12.1947 - ludzie z arabskiej wioski położonej w 
pobliżu Petah Tekva (pierwszej syjonistycznej kolonii) siedzieli w 
miejscowym lokalu, gdy zobaczyli, iż do wioski zbliżają się kolumny 
wyglądające na brytyjskie patrole. Nie byli zbyt podejrzliwi, gdyż 
Brytyjczycy zapewniali im bezpieczeństwo. Szczególnie, że poprzedniego dnia 
żydowscy terroryści wymordowali 12 Palestyńczyków. Cztery samochody 
zatrzymały się przed kawiarenką i wysiedli z nich mężczyźni ubrani w 
uniforny khaki i hełmy. Szybko okazało się, że nie przybyli ochraniać 
wieśniaków. Zaczęli strzelać w tłum wypełniający kawiarenkę. Kilku Żydów 
zaczęło podkładanie bomb pod domami, podczas gdy inni rzucali granatami. 
Przez chwilę wydawało się, że bandyci wymordują całą wioskę, jednak 
nadjechał prawdziwy patrol i przerwał masakrę. Zginęło 7 Arabów.

Wcześniej, jednego tylko dnia, 6 Palestyńczyków zostało zabitych, 23 
rannych, kiedy wybuchła bomba w tłumie zebranym blisko Bramy Damasceńskiej w 
Jerozolimie. W Jaffie bomba zabiła 6 Arabów, raniła 40.

Masakra w Kiszas - 18.12.1947 - 2 samochody z terrorystami Hagany 
otwierającymi ogień i rzucającymi granatami przejechały przez wioskę, 
zabijając 10 osób.

Masakra w Qazaza - 19.12.1947 - 5 dzieci zginęło w wysadzonym budynku 
muktara ("sołtysa").

Masakra w Al-Szejk - 1.01.1948 - tej nocy około 200 uzbrojonych żydowskich 
morderców Podeszło pod małą wioskę 5km na południowy wschód od Hajfy. 
Bandyci wrzucali do domów granaty i wykańczali niedobitki ogniem karabinów. 
Zginęło ponad 40 osób.

Masakra w Deir Jassin - 9-10.04.1948 - najlepszy przykład żydowskiego 
bestialstwa i neohitlerowskiego zdziczenia. Muktar wioski zgodził się 
dostarczyć syjonistom pewnych informacji. W operacji nazwanej "Jedność" 
Hagana współpracowała z Irgunem i Gangiem Sterna. O godz. 4:30 w nocy 9.04. 
syjoniści otoczyli wioskę, która była położona między żydowskimi osadami 
Givat Shaul i Montefiore. Przez dwa dni żydowscy kaci mordowali mężczyzn, 
kobiety i dzieci, bez względu na wiek. Gwałcili kobiety i rabowali domy. 
Mężczyznom odcinano genitalia. Relacja z eksterminacji pochodzi od doktora z 
Czerwonego Krzyża, który przybył na miejsce następnego dnia. Masakra została 
dokonana różnymi sposobami. Rozstrzeliwano, rzucano w ludzi granatami, 
zażynano nożami. Rozcinano brzuchy ciężarnych kobiet. Szczególną przyjemność 
sprawiało oprawcom zabijanie dzieci na rękach matek. Ok. 25 kobiet w ciąży 
zostało zakłutych bagnetami w brzuch. 52 dzieci okrutnie okaleczono i 
obcięto głowy na oczach rodziców. Agencja Żydowska i władze brytyjskie 
wiedziały o trwającej masakrze. Odpowiedzialnym za akcję był Menachem Begin, 
późniejszy laureat pokojowej nagrody Nobla. Pochodził z Polski. Hagana 
organizowała w 1946 zamach na hotel jerozolimski King David, w którym z rąk 
żydowskich kolonistów padło 500 osób.

Masakra w Naser Al-Din - 13-14.04.1948 - oddział Irgunu wszedł do tej wsi 
(blisko Tyberiady) w nocy 13.04. przebrany za partyzantów. Mieszkańcy wyszli 
ich powitać i zaczęli ginąć pod żydowskim ogniem. Na kilkaset osób przeżyło 
40. Wszystkie domy zrównano z ziemią.

Masakra w Beit Daras - 21.05.1948 - po licznych nieudanych próbach zajęcia 
tej wsi bandyci zorganizowali większy oddział i otoczyli ją. Mężczyźni 
zdecydowali, że kobiety i dzieci powinny opuścić wieś. Jak tylko opuściły 
wieś, wpadły w zasadzkę i zostały wymordowane.

Masakra w meczecie Dahmash - 11.07.1948 - po zajęciu przez żydowski 89 
batalion komandosów Mosze Dajana Liddy, Żydzi powiedzieli Arabom, przez 
głośniki, że będą bezpieczni jak wejdą do meczetu. W odwecie za śmierć kilku 
żołnieży Żydzi wymordowali ponad 100 Palestyńczyków w meczecie, a ich ciała 
rozkładały się przez 10 dni w upale. Meczet jest pusty do dzisiaj. Masakra 
ta wywołała panikę między mieszkańcami Liddy i Ramle, którym rozkazano 
opuścić te miasta. Większość z 60 tys. mieszkańców tych miast przybyło do 
obozów uchodźców blisko Ramallah. Około 350 zginęło z odwodnienia i upałów. 
Wielu przeżyło dzięki piciu własnej uryny. Warunki w obozie pochłonęły 
dalsze ofiary.

Masakra w Dawajme - 29.10.1948 - z zeznań żołnierza biorącego udział w 
okupacji wioski w okręgu Hajfy wiemy, że kaci wymordowali od 80 do 100 
mężczyzn, kobiet i dzieci. Zabijali dzieci bijąc je pałkami po głowach. 
Jeden z oficerów rozkazał wprowadzić dwie kobiety do budynku, który miał 
zamiar wysadzić. Zeznający żołnierz mówił, jak jeden z morderców chwlił się 
zrabowaną biżuterią kobiety, którą zabił. Masakra została przeprowadona 
przez ludobójców z Liddy.

Masakra w Falameh, 2 kwiecień, 1951 - Masakra w Szarafat - 7.02.1951 - 
regularne oddziały przekroczyły linię zawieszenia broni i wkroczyły do 
wioski położonej 5km od Jerozolimy. Wysadzono dom muktara i jego sąsiadów. 
10 osób zginęło (2 mężczyzn, 3 kobiety, 5 dzieci), 8 było rannych. -

Masakra w Kibja - 14.10.1953 - 21:30, około 700 żydowskich żołnierzy 
zaatakowało przygraniczną wioskę w Jordanii, na północny zachód od 
Jerozolimy. Używając moździeży, karabinów i materiałów wybuchowych wysadzili 
42 domy, szkołę i meczet. Każdy znaleziony mieszkaniec został zamordowany. 
75 wieśniaków zginęło, ich ciała wrzucono do studni. Rozkaz akcji wydał 
rzeźnik Arabów - Ariel Szaron. -

Masakra Kafr Qasem - 29.10.1956 - izraelska straż graniczna zaczęła akcję 
nazwaną Trójkąt Wsi o 16:00. Powiedzieli muktarom tych wsi, że godzina 
policyjna tego dnia aczęła się od 17:00 zamiast jak zwykle od 18:00. 
Muktarzy protestowali, iż poza wioską jest 400 pracujących i nie ma czasu, 
by ich powiadomić o zmianach. Oficer zapewnił, że się nimi zajmą. Mordercy 
czekali na powracających u wejścia do wsi. Wymordowano 43 osoby. Przy 
północnym wejściu do wsi zabito jeszcze 3, a 2 w samej wsi. Porucznik Dajan, 
kierował masakrami, objeżdżając teren jeepem. -

Masakra w Al-Sammou - 13.11.1966 - armia przeprowadziła rajd na wioskę, 
niszcząc 125 domów, wiejską klinikę i szkołę. 18 osób zginęło, 54 zostało 
rannych. -

Masakra w obozach Sabra i Szatila - 15-18.09.1982 - wymordowanie przez 
marionetkową Falangę Libańską i żydowskich żołnierzy przebranych za 
Libańczyków ponad 3000 Palestyńczyków. Żydowska armia dostarczyła buldożerów 
i reflektorów oświetlających w nocy teren obozów. Liban znajdował się pod 
okupacją Izraela. Operacja zaplanowana i kierowana przez ministra obrony 
Szarona i Menachema Begina. -

Masakra w Ojon Qara - 20.05.1990 - żydowski żołnierz ustawił w szeregu ponad 
20 ludzi i zastrzelił 7. 13 osób zginęło podczas protestów przeciw zbrodni 
na innych terenach. -

Masakra w meczecie Al-Aqsa w Jerozolimie - 8.10.1990 - policja otworzyła 
ogień do modlących się, zabijając 22 wiernych. -

Masakra w meczecie Ibrahima - 25.02.1994 - żydowski terrorysta z Kiriat Arba 
wymordował 61 osób w meczecie hebrońskim, ranił 200. Póżniejsze manifestacje 
krwawo zgniecione przez Żydów. 23 ofiary i setki rannych. -

Masakra w Jabalii - 28.03.1994 - żydowski bezpieczniak otwiera ogień 
zabijając 6 i raniąc 49 palestyńskich aktywistów. Ranni byli wyciągani z 
samochodów i zabijani strzałem w głowę. -

Masakra na punkcie kontrolnym Erec - 17.07.1994 - 11 Palestyńczyków zbitych, 
200 rannych. -

"Żydowska egzekucja" - październik 2000 - jeden z tysięcy, lecz wyjątkowo 
tragiczny i charakterystyczny obrazek. Żydowscy snajperzy namierzają 
12-letniego chłopca Muhhamada al.-Durraha. Bawią się swoją ofiarą przez 45 
minut!! Chłopca swym ciałem chroni ojciec Dżamal, obaj chowają się przy 
jakiejś kamiennej bryle. Dżamal błaga po hebrajsku żydowskich bandytów, by 
wstrzymali ogień. Chłopiec umiera na rękach ojca po trafieniu 4 kulami, ten 
zostaje ciężko ranny. ...Snajper zdjął kierowcę ambulansu chcącego uratować 
ojca i syna.

Wielokrotne bombardowania miast i obozów uchodźców palestyńskich. Przykładem 
tego było zbombardowanie wioski Kana w Libanie, gdzie natychmiast zginęło 
101 osób. Wiele zostało rannych. Ok. 30 dzieci zostało poddanych amputacji 
rak i nóg. Conajmniej 1250 zabitych podczas trwania Pierwszej Intifady 
(1988-1993), 90 tys. rannych. 1900 ofiar Drugiej Intifady trwającej od 
września 2000 (stan na styczeń 2003), ok. 20 tys. rannych. 9 kwiecień 1948: 
Połączone siły Irgun i Stern Gang dokonały brutalnej masakry 260 Arabów, 
mieszkańców wioski Deir Yassin. Wiekszość zmasakrowanych to kobiety i 
dzieci.

Te żydowskie hordy nawet pastwiły się nad już nie żywymi zaspokajając w ten 
sposób swoje bestialskie tendencje. W kwietniu 1954 roku w czasie Wielkiego 
Tygodnia i w wigilię Wielkanocy, chrześcijańskie cmentarze w Haifa zostaly 
napadniete, krzyże połamane i zdeptane przez te kreatury, groby 
zbezczeszczone.

Tak wiec izraelskie militarne podboje skierowane były przeciwko bezbronnym 
ludziom, którzy już wcześniej zostali sparaliżowani przez takie napady jak w 
Deir Yassin (w wyniku którego 250 Arabów, mężczyzn, kobiet i dzieci zostało 
zmasakrowanych.)

Maj 1948: Count Folke Bernadotte ze Szwecji został mianowany przez USA do 
mediacji pomiędzy Arabami a Izraelitami. W pierwszym jego raporcie z 16 
września 1948 zalecał aby UN "jak najszybciej zapewniła arabskim uchodźcom 
prawo do powrotu do ich domów na terenie zajętym przez Żydów." Izraelici 
odpowiedzieli na swój własny, cichy sposób. Następnego dnia Bernadotte 
został zamordowany w Jerozolimie. Odpowiedzialność za spektakularne 
zabójstwo, które spowodowało międzynarodowe oburzenie, zostało przyjęte 
przez nieznaną organizację "Fatherland Front". Pod tą nazwą faktycznie krył 
się Shamira Stern Gang. Yoshua Zeitler i Meshlam Markover ze Sterna 
powiedzieli w izraelskiej telewizji w 1989 rok, że oni odpowiednio kierowali 
i prowadzili tą operacje w której został zabity szwedzki dyplomata i jego 
francuski asystent. Zeitler, w wieku 71 lat, powiedział, że zdecydował się 
teraz mówić ponieważ obawia się, że UN i "goyim" (nie-Żydzi) znowu próbują 
zmusić Izrael do ustępstw.

Luty 1949: Izrael przeprowadził ofensywę w poprzek granicy z Egiptem, (linia 
Armistice) i wprowadzili swoje siły do Zatoki Aqaba, okupując palestyńską 
siedzibę policji w Umm Rashrash, której nazwę zmienili na Eilat. 1950: 
Izrael zajął Al-Uja, zdemilitaryzowaną strefę po stronie egipskiej, i 
Baqquara po stronie syryjskiej, wyrzucając ich arabskich mieszkańców, burząc 
ich domy i zrównując po nich ziemię buldożerami.

1950 - 1955: Izraelskie siły dopuściły się więcej niż 40 aktów zbrojnych 
agresji przeciwko arabskim pastwom. Prawie wszystkie spowodowały poważne 
straty życia, w tym: ataki i masakry w Quibya, Huleh w 1953, Nahalin, Kfar 
Qassem w 1954, Gaza i syryjska placówkę przy Jeziorze Tiberias, w 1955 roku. 
14 - 15 październik, 1953: Oddziały pod komendą Ariel Sharon, zaatakowały 
nie uzbrojona wioskę arabską Qibya w zdemilitaryzowanej strefie. Wysadzili w 
powietrze 42 domy i zabili ponad 60 mieszkańców którzy przebywali w nich. 
Opis tego był tak makabryczny, że U.S. w połączeniu z U.N. potępiły tą akcję 
i po raz pierwszy i jedyny zawiesiły pomoc dla Izraela jako rodzaj kary.

Lipiec 1954: Izraelski wywiad umiescil "a ring of spies (moles)" 
szpiegosko-dyweryjna siatkę w Kairze. Jej celem był sabotaż wybranych 
egipskich, brytyjskich i amerykańskich ośrodków. 14 lipca została podłożona 
bomba zapalająca w budynku poczty w Aleksandrii. Także amerykańskie Agencje 
Informacyjne w Kairze i Aleksandrii zostały uszkodzone przez pożary 
spowodowane przez podłożenie fosforowych środków zapalających. To samo 
nastąpiło w teatrze brytyjskim. Członkowie tej siatki zostali złapani i 
przyznali, że zostali zorganizowani przez NODIN - izraelską wojskowa 
wywiadowczą organizację. Celem było prawdopodobnie sabotowanie egipskich 
stosunków z U.S. i Wielką Brytanią. Wiele komisji badających tą aferę w 
Izraelu nie było w stanie określić czy izraelski Minister Obrony Pinchos 
Lavon autoryzował tą operację.

WIĘCEJ O ŻYDOWSKIM TERRORYŹMIE 1956 : Oddziały izraelskich żołnierzy 
popełniły okrucieństwo w palestyńskiej wiosce Kafr Qasim. 47 niewinnych 
ludzi zostało zastrzelonych z zimną krwią. Dokładnie przemyślane masowe 
morderstwo nigdy nie zostało stosownie uwidocznione w zachodniej prasie. Sąd 
izraelski skazał ośmiu żołnierzy za morderstwo jednak zostali oni zwolnieni 
po 2 latach a po 3 latach jeden ze skazanych za zamordowanie 43 Arabów w 
ciągu jednej godziny został zaangażowany przez urząd miejski w Ramleh jako 
"urzędnik odpowiedzialny za sprawy związane z. Arabami w tym mieście." 1956 
Izrael wspomagany przez Anglię i Francję zaatakował Egipt aby uzyskać 
kontrole nad Kanałem Suezkim. Wykorzystując sytuację powstałą w wyniku 
egipskiej decyzji nacjonalizacji Kanału Suezkiego, Izrael połączył swoje 
siły z Francją i Anglią i dokonal inwazji na Egipt. W wyniku tego zajął i 
okupował Półwysep Synaj, zajął Gaza Strip i Sharm Al, który strzegł Cieśninę 
Tiran i wejście do Zatoki Aqaba. Rok później opornie wycofał się pod 
połączoną presją ze strony U.N., U.S.A. i Sowieckiej Rosji. Z punktu 
widzenia militarnego nie istniała potrzeba takiego zniszczenia. Była to 
wyłącznie zawzietość przeciwko Arabom i chrześcijanom. Akcje te spowodowały 
zaistnienie następnych 300 000 arabskich uchodźców, tworząc ich ogólną 
liczbę, - chrześcijańskich i arabskich muzułmanów, większą niż populacja 
Montana, Nevada i Wyoming razem wzięte. Właśnie w czasie tej kampanii 
Izraelici zaatakowali amerykański U.S.S. Liberty powodując śmierć 34 osób 
jej załogi. Jeśli byłby to egipski lub rosyjski atak, Ameryka weszłaby w 
stan wojny, lecz żydowskie glosy w Ameryce wyciszyły krytycyzm tej akcji. 
Amerykanów także nie powiedziano o tym, że Izrael zawsze odmawiał 
podporządkowania się jakimkolwiek postanowieniom U.N. Postanowienia powzięte 
na podstawie głosowania co roku od 1948 o prawie powrotu palestyńskich 
uchodźców do swoich domów nigdy nie były respektowane przez Izrael. Izrael 
był nieustannie potępiany za ciągle łamanie karty Narodów Zjednoczonych 
został przyjęty do niej jako członek który wypełnił warunki przyjęcia! 
1960 - 1962: Izraelskie siły atakowały syryjskie wioski na terenie Lade 
Tiberias i spowodowały śmierć setek cywilnych jej mieszkańców. 1966: 
Izraelskie oddziały dokonały najazd na Jordańską wioskę Sammu. Zabili 18 
cywili, poranili około 100 innych i zdemolowali 130 domów, klinikę i meczet. 
1967: Amerykański U.S.S. Liberty został zaatakowany na międzynarodowych 
wodach z pełna premedytacją kiedy śledził komunikację w czasie Wojny 
sześciodniowej. Izrael użył podarowany im przez U.S. ekwipunek do 
zagłuszenia sygnałów S.O.S. mając nadzieję na całkowite zatopienie okrętu 
wraz z załogą i archiwami zanim ktoś dowiedziałby się o tym ataku. 34 
marynarzy zostało zamordowanych i było170 rannych w tym rażąco zuchwałym 
akcie wojny. Liberty był częścią Szóstej Floty, silnej grupy ludzi i okrętów 
opłacanych przez amerykańskich podatników w celu ochraniania Izraelitów. Co 
myślą Żydzi o naszych marynarzach, potomkach żołnierzy, którzy wyciągnęli 
ich z płomieni II Wojny Światowej? 5 czerwiec, 1967: Izraelici popełnili z 
pełna premedytacją największy i najbardziej zdradziecki akt agresji na 
Egipt, Syrię i Jordanię. Po zniszczeniu arabskich samolotów na lotniskach w 
błyskawicznym ataku izraelskie siły napadły i zajęły resztę Palestyny, to 
jest: West Bank, Gaza Strip, East Jerusalem, syryjskie Golan Heights i 
egipski Sinai Penisula. W pierwszych dniach agresji, całkowicie wbrew 
rzeczywistej sytuacji, Izraelici sfabrykowali oskarżenie przeciwko ich 
ofiarom i przedstawili je w dramatyczny sposób Komisji Bezpieczeństwa U.N. 
Zachodnie media rozpowszechniły sfabrykowane historie i cały świat ubolewał 
nad tymi niby ofiarami. W 1967 roku Izraelici dokonali bez skrupułów trzeci 
bezlitosny atak na Arabów. Tym razem zniszczyli wartość 3/4 miliona dolarów 
własności kościelnej. Wielkie oszustwa praktykowane przez Izrael wobec U.N. 
i całego świata zostało zupełnie zdyskredytowane i dlatego Izraelici 
zmienili taktykę i teraz argumentują, że nie byli zaatakowani przez Egipt 
ale byli w niebezpieczeństwie zaatakowania przez Egipt i dlatego musieli 
uciec się do tak zwanego uprzedzającego ataku. Alan Hart cytuje byłego 
dyrektora wojskowego wywiadu Izraela który powiedział mu "Jesli Nasser nie 
dałby pretekstu do ataku na Arabów, Izrael stworzyłby pretekst do wojny w 
ciągu 6 do 10 miesięcy", ponieważ jego militarni planiści doszli do wniosku 
że nadszedł właściwy czas do zniszczenia zgromadzonej przez Arabów broni, 
dostarczonej im głównie z Rosji. Yitzhak Rabin jako Premier planował ten 
atak powiedział gazecie La Monde w lutym 1968 roku w zupełnie prosty sposób: 
"My wiedzieliśmy że Nassar nie zamierzał zaatakować nas." 15 luty, 1968: 
Izrael napadł z czołgami i desantem helikopterowym wojska na bazę PLO w 
Karamah na wschodnim brzegu rzeki Jordan. 300 komandosów odparło 1500 
izraelskich żołnierzy i zmusiło ich do odwrotu. Bitwa trwała cały dzień 
łącznie z wieczorem. Chociaż wioska została całkowicie zniszczona 
palestyńscy obrońcy odepchnęli Izraelitów powodując poważne straty 
najeźdźców. Według izraelskich źródeł stracili 28 żołnierzy i 90 rannych. 
1969: Izraelici wyróżnili się popełniając okrutną zbrodnię jako odwet za 
straty w wyniku wojny wzdłuż Kanału Suezkiego. Izraelskie samoloty bojowe 
zaatakowały egipską szkołe Bahr al Baker, w południowym Egipcie, zabijając 
75 dzieci i raniąc ponad 100. Sierpień 1969: Izraelici podpalili jedno z 
najbardziej świętych miejsc - meczet Al Aqsa Mosque w Jerozolomie, powodując 
szerokie zniszczenia. Ta zbrodnia pogrążyła ponad bilion Muzułmanów na całym 
świecie w stan głębokiego cierpienia. 12 marzec, 1070: Izraelskie siły 
napadły część południowego Lebanon pod nazwą Fatah-Land zabijając wiele 
pelestyńskich i lebanonskich cywili. 8 wrzesień, 1972: Zupełnie bez 
przyczyny ani powodu izraelskie Phantomy zbombardowały palestyńskie cele w 
Lebanon i Syrii w serii bombowych rajdów, zabijając setki cywili. Ta akcja 
została tłumaczona następnego dnia przez izraelskiego premiera w Knesecie, 
że "Izrael przyjął teraz nowa taktykę polegająca na atakowaniu 
terrorystycznych organizacji gdziekolwiek może je dosięgnąć." 21 luty, 1937: 
Jednostki izraelskich komandosów wylądowały na wybrzeżu lebanonskiego miasta 
Tripoli. Zaatakowaly dwa palestyńskie obozy uchodźców wysadzając w powietrze 
kilka domów i budynków, niektóre z nich razem z ich mieszkańcami, zabijając 
35 cywili i raniąc podobną ilość. W tym samym dniu izraelskie samoloty 
bojowe zestrzeliły nad Pustynią Synaj cywilny samolot należący do Libii 
zabijając w ten sposób ponad 100 jego pasażerów. 10 kwiecień, 1973: 
Jednostki izraelskich komandosów z pomocą lebanonskich kolaborantów 
wtargnęły do rezydencyjnej części Beirutu i zamordowały trzech liderów PLO - 
Yosef Al Najjar, Kamal Adwan i Kamal Nasser. 1974: Izraelskie lotnicze 
jednostki komandosów zaatakowały lotnisko w Beirucie i zniszczyły 13 
cywilnych samolotów. W tym roku: samoloty izraelskie przechwyciły cywilny 
syryjski samolot i zmusiły do lądowania w Lydda podejrzewając, że przewozi 
on palestyńskiego dowódcę komandosów. Obiektami ataków i rabunku było kilka 
chrześcijańskich kościołów w Jerozolimie łącznie z poważnym uszkodzeniem 
kościoła Holy Sepulchre, zrownaniem z ziemią czterech chrzescijańskich 
centrów i kradzieżą diamentowej Crown of the Virgin Mary. 1975 - 1980: 
Izraelski wywiad - MOSAD wsławił się terrorystycznymi wyczynami w których 
zamordowano licznych arabskich i palestyńskich dyplomatów, naukowców, i 
dziennikarzy, takich jak przedstawicieli PLO w Londynie, Rzymie, Paryżu i 
Brukseli, wybitnego palestyńskiego pisarza i dziennikarza Ghassan Kanafani i 
egipskiego naukowca w dziedzinie nuklearnej Dr.Al Mashad. 1981: Wprowadzając 
swoja taktykę tak zwanego uprzedzającego ataku, izraelskie lotnictwo 
zniszczyło cywilny reaktor atomowy w pobliżu Bagdadu. 6 czerwiec, 1982: 
Inwazja militarna na Lebanon. Mniej niż dwa tygodnie po swojej elekcji, nowy 
rząd Monachem Begina zrealizował swoje pierwsze militarne uderzenie w tej 
wojnie zmierzające do zlikwidowania PLO w Lebanonie. Czerwiec 1982: 
Izraelskie siły rozpoczeły swoja wściekła inwazje na Lebanon. W rezultacie 
tej inwazji wielka liczba obozów uchodźców i lebanonskich miast i wiosek 
została zniszczona. Izraelskie lotnictwo przeprowadziło osiem ataków na 
palestyńskie cele w południowym Lebanonie i Beirucie, zabijając prawie 1000 
ludzi i raniąc wiele więcej. Wymyślona taktyka "uprzedzającego ataku" 
została zaniechana i nawet korespondent Jerusalem Post miał trudności z 
uzasadnieniem celu tych bombowych rajdów - "Po kilku dniach działań na 
północnej granicy nastąpiło pięć tygodni spokoju. Nie wiadomo co spowodowało 
izraelskie piątkowe bombowe rajdy." Oburzony izraelskim atakiem i okrutnym 
zniszczeniem Beirutu, żydowski dziennikarz Jacobo Timmerman nazwal Begina 
"niezrównoważonym", "terrorystą", i "hańbą dla ludzi". Oskarżył Sharona jako 
osobę, która pomaga w zrobieniu z Izraela "Prusji Środkowego Wschodu." 17 
Lipiec, 1982 Dostarczone przez USA F-4 i F-5 przeleciały czterokrotnie na 
niskim pułapie nad Beirutem bombardując jego gęsto zaludnioną część - 
Fakahani. Pięć wysokich apartamentowych budynków zostało zniszczonych, 200 
zabitych i 800 rannych. Czterdzieści procent ofiar to małe dzieci. Jedno z 
nich które przeżyło, to wyciągnięte przez lekarzy z łona zabitej matki. 
Izraelski przedstawiciel rządowego gabinetu Rafael Eitan ogłosił w 
izraelskim radiu, że cywilne ofiary były nie istotne i że arabskie ofiary 
ataku przeprowadzonego 17 czerwca jeszcze nie stanowią izraelskiego 
"ostatecznego rozwiązania". Wrzesień 1982: Najazdy i bombardowania były 
kontynuowane w następnych tygodniach po napadzie na Beirut w lipcu. Był to 
początek inwazji na Beirut, która zapoczątkowała 80-dniową wojnę dowodzona 
przez Ariel Sharon (wtedy izraelski Minister Wojony) i spowodowała 
zniszczenie znacznej części Beirutu, zabicie i zranienie tysięcy 
palestyńskich i lebanonskich cywili. To w czasie tej inwazji dokonano 
masakry uchodźców w Sabra i Shatila w której 2 500 palestyńskich kobiet, 
dzieci i starych ludzi zmasakrowano z zimna krwią. Nawet izraelski Sąd 
Najwyższy uznał wielu oficerów armii łącznie z Sharonem winnymi tej masakry. 
Październik 1982: Izraelscy terroryści wysadzili w powietrze domy, samochody 
i biura trzech elekcyjnie wybranych majorów miast w West Bank, Nabulus 
Rammallah i Al Beireh. 1984: Izraelskie okręty i uzbrojone łodzie 
przechwyciły na pełnym morzu handlowy statek w pobliżu Lebanon i uprowadziły 
wielu Palestyńczyków. 1985: Izraelskie samoloty napadły i zniszczyły 
siedzibę PLO w Tunisie. 1986: Izraelscy tajni agenci zamordowali w Londynie 
znanego palestyńskiego karykaturzystę Naji Al Ali. Kwiecień, 1988: Jednostka 
izraelskich komandosów wtargnęła do domu Khalil Al Wazir w Tunisie. Al Wizar 
był najstarszym dowódcą militarnym PLO i był uważany za dowódcę Intifada. 
Został zamordowany w czasie snu. Luty i marzec 1989: Izraelskie F-16 w wielu 
rajdach tłukły pociskami i bombami palestyńskie cele w lebanońskich Shouf 
Mountains, Damour i Dolinie Beka, zabijając wielu cywili łącznie z 15 
dziećmi szkolnymi w Damour. 14 Kwiecień, 1989: Izraelscy strażnicy graniczni 
wraz z osadnikami zaatakowali spokojną wioskę Nahalin w pobliżu Betlejem. 
Ośmiu Palestyńczyków zmasakrowano i ponad 50 zostało rannych. Napad ten miał 
miejsce późną nocą zapoczątkowującą Święty Miesiąc Ramadan. Rabunek majątku 
palestyńskich uchodźców i ofiar. Tortury. Syjonistyczne państwo oficjalnie 
stosuje zbrodnicze metody śledcze wobec Palestyńczyków, mężczyzn, kobiet i 
dzieci. Policja polityczna Shin Beth, a także Główne Siły Bezpieczeństwa, 
żołnierze i policjanci, określają je jako "umiarkowaną presję fizyczną" i, 
jeżeli ofiara nie poddaje się, "rosnącą presją fizyczną". Przykładów tej 
presji, ujawnianych przez organizacje praw człowieka (żydowskie też!) i 
obrońców Arabów (palestyński Społeczny Komitet Przeciwko Torturom, Światowa 
Organizacja Przeciwko Torturom, Amnesty International, Felicja Langer - 
żydowska obrończyni arabskich ofiar), jest wiele. Na przykład: "shabeh"- 
przywiązanie człowieka do malutkiego krzesła i skucie kajdankami tak, że 
głowa (najczęściej w worku) przyciśnięta jest do kolan. Ofiara zamykana jest 
w pokoju z ogłuszającą muzyką; elektrowstrząsy; zatykanie ust i nosa 
plastrem na ok.2 minuty; wylewanie benzyny na głowę i groźba podpalenia; 
przypalanie jąder; bicie po nogach pałką z gwoździami; zanurzanie w 
lodowatej wodzie; wieszanie za dłonie lub stopy; bicie gumową pałką po 
genitaliach; głodzenie; skakanie po klatce piersiowej; gwałt na kobietach z 
rodziny na oczach torturowanego; przetrzymywanie w pomieszczeniach 
pozwalających tylko na pozycję stojącą; przypalanie odbytu; wyrywanie 
włosów; zmuszanie do połykania włosów; bicie pałką po głowie; przypalanie 
ciała papierosami; bicie ciężarnych kobiet po brzuchu; oddawanie moczu na 
ofiarę; długotrwałe naświetlanie oczu; zmuszanie do słuchania taśm z 
nagranymi jękami innych ofiar; wpychanie ostrych przedmiotów do odbytu; 
gwałcenie kobiet. Rasistowskie ustawodawstwo, przejawiające się w 
nierówności wobec prawa (np.prawo powrotu - bezwarunkowe prawo wjazdu i 
osiedlania się w Izraelu mają tylko osoby unane za Żydów), nakazie noszenia 
dowodów osobistych z określeniem narodowości (dla wygody policji 
represjonującej Arabów), wpływ prawa rabinackiego na cywilne (Żyd nie może 
poślubić osoby nieżydowskiej, dzieci z mieszanych związków zawartych 
zagranicą uznawane za nieślubne, urodzone przez nie-Żydówkę dzieci nie mogą 
zawrzeć związku małżeńskiego i nie można ich pochować). Zgodnie ze słowami 
Hanny Arendt ("Eichmann w Jerozolimie", Kraków 1998, str. 12-13): "Stąd 
osobliwa przechwałka: "Nie wprowadzamy zadnych podzialow etnicznych", ktora 
brzmiala mniej osobliwie w Izraelu, gdzie przepisy prawa rabinackiego 
regulują prywatny status obywateli żydowskich, skutkiem czego żaden Żyd nie 
może poślubić osoby nie będącej pochodzenia żydowskiego; małżeństwa zawarte 
za granicą są uznawane, ale dzieci ze związków mieszanych są z punktu 
widzenia prawa dziećmi nieślubnymi (dzieci pozamałżeńskie, których rodzice 
sa Żydami, sa prawowite), a jeśli komuś zdarzy sie mieć matkę nie-Żydowke, 
nie może zawrzeć związku małżeńskiego, osoby takiej nie można także 
pochować. [...] Wydaje się, że zarówno wierzący, jak i niewierzący obywatele 
Izraela zgodni są co do tego, ze pożądany jest zakaz zawierania małżeństw 
mieszanych. [...] Bez względu na przyczyny musiała zapierać dech naiwność, z 
jaką oskarżyciel potępiał osławione ustawy norymberskie z 1935 roku, 
zakazujące małżeństw mieszanych i stosunkow cielesnych osob pochodzenia 
żydowskiego z osobami pochodzenia niemieckiego". Kolonizacja i judaizacja 
zagarniętych ziem, zakaz powrotu rdzennych mieszkańców, wywłaszczanie 
obywateli nie będących Żydami. Metodyczne niszczenie domów i infrastruktury, 
pól uprawnych i gajów oliwnych. Blokada jakiejkolwiek pomocy humanitarnej, 
doprowadzanie do głodu i epidemii, stworzenie warunków życia grożących 
biologicznym wyniszczeniem (np. odcinanie wody i energii blokowanym przez 
dłuższy czas miastom, odcięcie dostępu do żywności) i psychicznym 
(permanentna okupacja). Używanie zbrodniczej, zakazanej przez prawo 
międzynarodowe (Konwencje Genewskie) broni chemicznej. Żydowski okupant 
stosuje gazy typu CS, CN, CR jako łzawiące, podczas gdy są one w dużym 
stężeniu niebezpieczne dla zdrowia, używane niezgodnie z instrukcją - 
powodują śmierć. Najgroźniejszym z nich jest gaz CS, który zawiera cyjan 
atakujący płuca, powodujący duszności i napady kaszlu, ból oskrzelowy, 
zapalenie oczu, sztywnienie mięśni, a nawet paraliż. Jest on silnie 
rakotwórczy. Wymienione gazy są szczególnie niebezpieczne dla kobiet w ciąży 
(poronienia) i starców. Stosowane w pomieszczeniach powodują śmierć. 
Substancje trujące są rozpylane na palestyńskie pola i gaje oliwne. 
Przykładem żydowskiego barbarzyństwa jest np. rozpylenie przez okupacyjne 
wojsko gazów trujących (neurotoksycznych) w szkołach Hebronu, Tulkaremu i 
Anabta w 1988. Spowodowało to zatrucie 1300 dzieci, w postaci opuchlizny i 
niedowładu mięśni. Izrael: 68 Pogwałcone lub zignorowane rezolucje ONZ Kraje 
zaatakowane, z pogwalceniem ich terytoriow: Egipt, Jordania, Irak, Liban, 
Syria, Tunezja Kraje okupowane przez lata: Egipt, Liban, Syria Kraje obecnie 
okupowane: Syria Terytoria bezprawnie zaaneksowane: Wzgorza Golan , 
Jerozolima, terytoria palestynskie Ofensywne wojny: 1956, 1967, 1982 Posiada 
bron masowego razenia, Posiada bron nuklearna Najgorsze okrucienstwa 
przeciwko ludnosci cywilnej: 17,500 cywilow libanskich zabitych podczas 
inwazji Libanu w 1982.