trio

*trio*


I.
rano zapada wyrok: dzieñ pod znakiem 
oszczêdno¶ci ¶wiat³a. na stanowisku chmury.
wpisani w turystyczne krzese³ka rozmawiamy
o polityce: o tym co siê komu zdaje i o tym co
siê marzy. w krótkich chwilach panowania
s³oñca wystawiamy w jego stronê g³adkie,
ch³onne twarze. milkn± dyskusje 
i tylko dziecko pod sto³em nie przerywa
rozmowy ze ¶limakiem.

II.
w po³udnie rze¼:  brzuchy chmur rozp³atane 
ostrzem b³yskawicy. obserwujê jak wchodzisz 
pomiêdzy krople a ¶liskie p³ytki w werandzie; 
ratujesz rzymskie rolety, mocujesz siê z klamkami.
wychodzê przez piwnicê wprost na ubit± drogê.
zamiast kurzu - woda w ka¿dej koleinie; krew
z rozciêtej o kamieñ piêty zostawia odcisk 
hemu na dnie ka³u¿y.


III.
wieczorem wszystko jasne: ¶wietliki w konwulsyjnym 
tañcu nad g³adk± tafl± jeziora, miêkki balon 
¶wiat³a wylewaj±cy siê z lampy na sztywno
wykrochmalony obrus. jeste¶my tu sami:
ja i szerszeñ t³uk±cy siê o szybê,
jakby z zazdro¶ci o such± pod³ogê.
ampu³ka jadu i ampu³ka cia³a scalaj±ca wodê.

czyj± szybê ja zaciekle forsujê?


I.

-- 
Wys³ano z serwisu Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/