Smyrek czyli zagadka fizjologiczna ;)

Smyrek siedział pod drzewem i wylizywał żywicę sączącą się spod kory. 
Drrrryń - zadzwoniło coś tuż nad jego uchem. 'Czyżbym miał w głowie 
dzwoneczek' - pomyślał Smyrek - 'a może to Sianoduch schował się w 
wiewiórczej dziupli i robi sobie ze mnie żarty?' W istocie miał podstawy 
przypuszczać, że to sprawka Sianoducha - wiewiórka kręciła się niespokojnie 
na samym czubku olchy, a jej rudy ogon podskakiwał nerwowo jak rosochata 
batuta.
Wyłaź ty nikczemna kreaturo! - krzyknął podnosząc kudłatą głowę, a jego 
okrągły nos zabłyszczał w słońcu jak prawdziwy bursztyn - wiem, że znowu 
chcesz mnie zamęczać swoimi głupimi teoriami, więc daruj sobie te mało 
zabawne wstępy!
Jesteś nudny kudłaczu - Sianoduch już siedział za plecami Smyrka wywijając 
olchową rózgą - i nie masz za grosz poczucia humoru.
Sianoduch jak przystało na przedstawiciela istot nie mających ani ciała ani 
tym bardziej poczucia wstydu, godności i innych tego typu pierdół 
prezentował się nijako. W krystalicznym powietrzu poranka jawił się 
zielonkawą poświatą - coś między szpinakiem a wyrzyganą zupą ogórkową.
- Czego? - zapytał Smyrek konkretnie
- Mam zagadkę, ale nie dla ciebie - wysyczał przebiegle Sianoduch - z tobą 
chcę się założyć. Jeśli przegrasz wsadzisz palec do nosa albo do tyłka - 
wybór należy do ciebie.
- Oczywiście zakładasz, że przegram
- Oczywiście, że tak -  twarz Sianoducha wykrzywiła się w niby - uśmiechu o 
kształcie i konsystencji rozciągniętego gluta
- No to gadaj o co chodzi - Smyrek chciał mieć to już za sobą. Żywica 
toczyła się leniwie acz apetycznie, a spotkania z Sianoduchem zawsze 
kończyły się jakimś smrodem. Wybór był więc prosty - należało zaliczyć 
kolejną próbę i spieprzać
- wiesz co - bąkną Smyrek nieśmiało - zrobimy inaczej - ja sobie od razu coś 
włożę i będzie po sprawie.
Po tych słowach świat wokół Sianoducha zrobił się jakiś ciemny i duszny.
Pytanie - zagadka brzmi - co i gdzie włożył sobie Smyrek? Dlaczego Sianoduch 
nie do końca był kontent ?


I.